Kratki opis

Rezime

U slobodnoj interpretaciji, mogli bismo svakako reći da je mikroesej žanr kratkog metra pisan tehnikom razobličavanja, razotkrivanja, odnosno, demistifikovanja. Idealna forma našeg vremena: istovremeno i brz i dinamičan, i eksplicitan i ekspresivan... Mikroesej predstavlja jednu bezgranično veliku, intrigantnu i zavodljivu enigmu i, u metaforičnom smislu, neodoljivo podseća na neko „čudno vato biće" bez identiteta roditelja, bez datuma i mesta rođenja, bez „nasleđene" krvne grupe, dakle, bez istorije svog postanja...

Najveći broj ovih tekstova pokazuje duboku filozofsko-poetičku, intimnu, čulnu i retoričku borbu protiv svakog sižea. U njima nema nikakvog minimalnog narativnog konteksta, epifanijska gnezda se smenjuju sistemom arhetipskog poimanja kristalizacije koji podrazumeva sticaj unutrašnje i spoljne svetlosti, podsvesti i asocijativnosti i jezika (mikroteksta) kao polazišta za dalju čitaočevu dokvalifikaciju. Znači, u pitanju nije žanrovski ili metažanrovski jednosmerni postulat koji se bavi suštinom eseja kao interpretacije već polazište i ishod po sebi, lirska i transcendentalna anarhija ili erotika u kojoj se stvari, pojave, pojmovi, fenomeni, iskustva, stanja i saznanja oslobađaju bilo kakvog nepoetičkog sistema i predočavaju se kao podsticaj za destabilizaciju duše u najpozitivnijem smislu tako da je njihova preotvorenost i provokativnost sve manje citatna a sve više zenovska...

Biografija autora

Biografija

Pesnik, esejista, prozni pisac, književni kritičar i antologičar, rođen je 1965 godine u Vukovaru. Objavio je dva romana: Noć praznih ruku (1989) i Budno stanje sna (1993); desetak zbirki poezije od kojih izdvajamo: Bluz za šahovsku tablu (1986), Psiho-striptiz (1988), Ludilo Flojda Bertholda (1991), Ako se mrtvi jednog dana vrate (1993), Anonimna besmrtnost (1994), Novi potop (1996), Novi Nojev kovčeg (1997), Novi čovek (1999), Elizejska trilogija (2000), Albedo (2002), Aura (2003, Alhemija (2005); tri knjige poetsko-fenomenoloških mikroeseja: Fotografije glasova (1997), Ejdetske slike (1998) i Fotografije glasova II (2002); manualis labor Nomad beskraja (2004); kao i antologiju savremene srpske poezije Novo raspeće (2001). Poezija Zorana Bognara prevođena je na italijanski, francuski, engleski, mađarski, nemački, švedski, slovenački, grčki, makedonski, španski, turski, bugarski, holandski, friski i jermenski jezik. Književne nagrade: "Pečat varoši sremskokarlovačke" (1993), "Matićev šal" (1994), "Milan Lalić" (1994), "Stevan Pešić" (1994), "Blažo Šćepanović" (1996), "Zlatna struna" (1999), "Pivo Karamatijević" (1999), "Rade Drainac" (1999), "Isidora Sekulić" (1999), "Zlatna značka KPZ Srbije" (2000), "Vražogrnački točak" (2000), "Zlatni Orfej" (2001), "Srboljub Mitić" (2001) i "Milutin Uskoković" (2003). Internacionalne književne nagrade: "Vannelli" (Italija,1997), "Mediterranean Lion" (Montenegro,1998) i "Hubert Burda" (Nemačka,1999). Živi u Beogradu kao profesionalni književnik i predsednik Fonda "Ars Longa" za očuvanje lepih umetnosti.